Gonioscopie

Bij gonioscopie bekijken we de irido-corneale hoek (drainage hoek) van het oog. Deze filtratie-hoek ziet eruit als een netwerk van weefselstrengen.

In het normale oog is er een evenwicht tussen aanmaak en afvoer van de gevormde waterige oplossing. Voortdurend wordt er een soort waterige oplossing gevormd in het oog, maar deze wordt ook continu terug afgevoerd. Bij een aantal rassen is er al vanaf de geboorte een afwijking aan deze drainaige-hoek. Hiertoe behoren o.a. de Amerikaanse en Engelse Cocker, Bouvier, Basset en nog vele andere.

Hoe gebeurt nu het gonioscopisch onderzoek? Eerst wordt een druppel lokaal verdovend produkt op de oogbol aangebracht. Daarna zetten we een soort contact-lens (goniolens) op het hoornvlies. Indien we een Barkan goniolens gebruiken dan ziet deze lens eruit als het hoofdje van een paddestoel met een dun slangetje eraan. Via dit slangetje wordt een vacuum gecreëerd zodat de lens beter op de oogbol blijft vastzitten tijdens het onderzoek.  Een ander type van lens die we kunnen gebruiken is de Koeppe goniolens, deze ziet er ook uit als het hoofdje van een paddestoel maar dan met een groeve in,  2mm van de rand verwijderd zodat de oogleden daar in passen en zo deze lens op zijn plaats houden. We hebben deze laatste lens in 3 maten want een Chihuaha heeft nu eenmaal een kleiner oogje dan een Deense Dog.
D.m.v. de spleetlamp kijken we door de contactlens en kunnen zo beoordelen of de filtratie-hoek voldoende open is.
Althans wat het oppervlakkige deel betreft. Afwijkingen dieper in de filtratie-hoek kunnen zo niet worden waargenomen.
Dit laatste is onder andere het geval bij de Beagle, en bij drukstijging wordt dan de term open-hoek glaucoom gebruikt omdat het te beoordelen deel van de irido-corneale hoek er normaal open uitziet. Het probleem bij dit ras zit dieper in de filtratie-hoek.

Barkan goniolenzen