Lensluxatie: samenvatting

 De lens bevindt zich ongeveer in het midden van de oogbol. Langs de voorkant is de voorste oogkamer, die met een soort water gevuld is. Achter de lens zit het vitreum, dit is een soort gel. De lens wordt op zijn plaats gehouden d.m.v. kleine vezeltjes, ook zonules genoemd.

Bij de Tibetaanse Terriers zouden deze ophangbanden van de lens te zwak zijn. Dit heeft men bij hen microscopisch ook kunnen aantonen.

 Als de zonules maar voor een deel gescheurd zijn ,dan is de plaats van de lens in het oog maar een beetje veranderd en dan spreken we van een subluxatie. Enkel vanaf het moment dat de subluxatie zeer uitgesproken is, meet men een drukstijging in het oog. 

Subluxatie van de lens	Lens die naar voor gekanteld is	Lens op bodem van oog

Indien alle ophangbanden van de lens doorscheuren dan kantelt de lens, dit noemen we een lensluxatie. vervolgens maken we nog een onderverdeling volgens de plaats waar de lens zich na het kantelen bevindt, bijvoorbeeld vooraan of achteraan in de oogbol.

 Na lensluxatie kunnen er verschillende complicaties optreden, zoals witting van het hoornvlies en drukstijging in het oog (glaucoom). In dit laatste geval zijn de slijmvliezen erg gestuwd (rood). De hond heeft pijn en traant meer.

Wat er nu verder als behandeling wordt gedaan, hangt af van verscheidene factoren: hoelang is het proces al bezig is, en hoe uitgebreid is de schade in het oog?

Als we het netvlies bekijken en we zien beschadiging van de uitmonding van de oogzenuw dan zal het gezichtsvermogen zich nooit meer herstellen.

Als de lensluxatie recent is en het netvlies er nog goed uitziet, dan zijn de kansen groter om het gezichtsvermogen te behouden d.m.v. een chirurgische ingreep. In dit geval wordt gans de lens samen met het lenskapsel verwijderd.

Het doel van een geregeld oogonderzoek is om de eerste symptomen waar te nemen van een lens die begint los te liggen. Zo zien we o.a. bij gespecialiseerd oogonderzoek dat de lens een beetje begint te trillen als de hond zijn kop beweegt. Verder is het ook mogelijk fijne sliertjes van de gel (vitreum) die normaal achteraan in het oog zit, vooraan in de oogbol te zien. Het lijken precies kleine vlokjes watten.

Als er afwijkingen zijn in een oog dan gaat het andere oog zeer vaak na verloop van tijd ook problemen krijgen. Regelmatig controleren van het niet aangetaste oog is daarom aan te raden.

Luxatie van de lens komt voor bij verschillende rassen voor, maar de Terriers zijn toch in de meerderheid. Vroeger kwam het meest voor bij de Fox Terrier en Sealyham Terrier. Maar tegenwoordig zien we het vaak bij Jack Russell en Parson Russell Terrier, Lancashire Heeler en Tibetaanse Terrier. Ook de Chinese Crested Dog en de Australian Cattle Dog blijven er niet van gespaard. En geregeld komen er nog andere rassen bij. De aandoening komt zowel bij reu als bij teef voor. Meestal hebben de honden een leeftijd tussen 3 en 7 jaar. Van de primaire lensluxatie bij de Tibetaanse Terrier wordt aangenomen dat ze eenvoudig autosomaal (dus niet geslachtsgebonden) recessief wordt overgeërfd. Dit wil zeggen, indien de aandoening wordt waargenomen, dan heeft deze hond het slechte gen van beide ouders gekregen, dus zowel van de reu als van de teef.

Tegenwoordig wordt er geregeld bloed afgenomen ivm DNA onderzoek. Ondertussen is de mutatie voor PLL gevonden. Bloedonderzoek geeft dan informatie of de hond vrij , drager of genetisch vrij is. Ook aangetaste honden kunnen door dit onderzoek vroeg gediagnosticeerd worden vooraleer er symptomen zijn. Er is geen minimale leeftijd voor bloedafname. Vanaf het moment dat de zaadcel de eicel heeft bevrucht, is het definitief erfelijk materiaal gevormd.